Vlucht

Sinds de geboorte van onze dochter ben ik in mijn dromen voornamelijk aan het vluchten. Soms voor oorlog, monsters of mensen met slechte bedoelingen, maar meestal is me niet echt duidelijk waarvoor ik nou eigenlijk op de vlucht ben.  Afgelopen nacht verliet ik op de fiets de buurt waarin ik voor een groot deel ben opgegroeid. Vastgeklampt door een buurmeisje met ontzettend lange nagels deed ik mijn best om vooruit te komen. Met mijn sleutelbos wist ik haar te verjagen en snelde over de rotonde. Daar werd ik opgevangen door een groepje sporters. Ik vervolgde mijn fietstocht, zonder te weten waarheen, en werd vergezeld door dit clubje. Naast mij liep Christiano Ronaldo. Af en toe sprong hij bij me achterop de fiets, maar meestal liep hij naast me, met een arm om me heen. Ik was als in de zevende hemel. Niet de fiets, maar de vlinders in mijn buik dreven ons voort. 

Toen ik wakker werd door lieve geluidjes afkomstig uit het wiegje naast ons bed voelde die vlinders levensecht. Ik draaide me om naar mijn lieve man. Wie heeft er nou een Christiano Ronaldo nodig als je ‘snachts wakker kan worden tussen twee van die lieve schatten!