Sport.

Mijn oma hield erg van sport. Niet dat ze zelf zo sportief was. Integendeel. Ze wandelde wel eens. Als ze bij ons op bezoek kwam liep ik altijd met haar mee naar de groenteboer waar ze een grote tas gevuld met fruit voor ons kocht. Of ze toen al met een rollator liep weet ik niet meer precies. Maar haar grote sjieke handtas herinner ik me nog goed. En de grote 'oma' portemonnee ook. Nu gebruik ik zo'n zelfde formaat, geen zwarte met gouden knopjes maar van een veelkleurig handgeweven Perzisch kleedje uit Isfahan.

Oma keek altijd graag naar sport. Ze was op de hoogte van het voetbal en al had ze zelf op haar 65e nog nooit op een fiets gezeten, ze was een fanatiek volgster van de Tour de France. In mijn ouderlijk huis werd nu ook af en toe naar de tour gekeken. Maar volgens mij vooral om de helicopter-view van France. De mooie natuur, dorpjes en kastelen. Soms werden we naar binnen geroepen om even te kijken naar dat ene kerkje 'Waar wij toen ook zijn geweest. Weet je nog?'

Liefhebbers van de tour kunnen de hele dag naar de stoet fietsers kijken. Zelf vind ik het niet zo boeiend eerlijk gezegd. Maar ik snap het 'spelletje' ook niet helemaal. Er is een gele en een bolletjes trui te winnen, maar wat dat precies inhoudt? Na vijf minuten tour haak ik af. Vind eigenlijk alleen de finish leuk om te zien, dan lijkt er echt een strijd losgebarsten. Schijnbaar is er voorafgaand aan de finish een heel lang kat-en-muis-spel gaande geweest.

Zelf ben ik nou ook niet echt sportief te noemen. Al kan ik in tegenstelling tot mijn oma wel fietsen. En kan ik mezelf er heel soms toe zetten een lesje pilates te volgen voor de tv. Meubels aan de kant, yoga-matje op de grond en actie. Voor een half uurtje dan, maximaal een uur als ik niet gestoord word.

Voor de tour ben ik gewoon te ongeduldig bedenk ik me....