Frida.

Wie ben jij jongedame? Of moet ik zeggen jongeheer.

Je weet het niet. En ik weet het ook niet precies.

Maar ik vind je mooi.

Je ziet er zo krachtig uit. Sterk. Maar tegelijkertijd lijkt het ook wel schijn.

Weet je wie je bent? Ben je wie je wilt zijn?

Een masker draag je, zwaar als een steen. Probeer je jezelf te veranderen, te verstoppen in een andere jas?

Je pracht wil niet ongezien blijven hoor, en vindt toch wel zijn weg naar buiten.

Je wilt het verbergen, verhullen. Maar je schoonheid wil eruit.

Een laatste middel vind je in een schaar. Daar gaan je lange zwarte lokken. Ze vliegen in het rond.

Strengen van boosheid en hartepijn.

Maar met je voeten op de grond sta je krachtig. En toch zo hulpeloos. Een vragende blik in je ogen.

Mag ik er echt zijn, zoals ik ben?