Woord van de dag: Bimarestan.

Na een ontzettend luxe zes maanden durend (zwangerschaps)verlof  was het afgelopen week weer zover. Mijn eerste werkdag als moeder zijnde was aangebroken. Dochterlief werd opgevangen door haar oma en tantes en ooms die bij oma op bezoek waren. Ik zag er als een berg tegenop. Gelukkig sliep mijn kleine meid als een roosje toen ik mij in de bloedhete auto naar het ziekenhuis (bimarestan) begaf.
Mijn collega's ontvingen me blij. Blij dat ik weer terug was. Het was erg rustig op het werk, dus ik kon langzaam acclimatiseren. Een half jaar is lang. En ik kon niet meteen de draad oppakken waar ik zes maanden geleden was gebleven. Sommige wachtwoorden en inlogcodes waren helemaal uit mijn systeem verdwenen. Een teken dat ik me tijdens mijn verlof nauwelijks met mijn werk heb beziggehouden.
De eerste werkdag verstreek goed en snel. En er volgde nog 3 dagen. Een goede vuurdoop.
Eenmaal op mijn werk aangekomen voelde ik me wel goed. En kon ik me concentreren op de patiënten en hun zorgbehoeften. Maar het vervelende gevoel om na een dikke kus op dat slaperige koppie de deur dicht te moeten trekken en weg te gaan, dat was op de vierde dag niet minder dan de eerste.

Gelukkig is er een grote positieve kant. Het moment dat ik thuiskom, haar lieve gebrabbel me in de gang al tegemoet komt en dat stralende gezichtje als ik haar weer zie maakt alles goed.

Na een werkdag is het extra fijn thuiskomen!!!